Luisteren, echt luisteren, wanneer doen we dat nu echt?

Gepubliceerd op 9 februari 2020 20:57

Luisteren, echt luisteren.  Wanneer doen we dat?  Ik moet eerlijkheidshalve zeggen dat mijn kinderen, dat zijn er dan vier, allemaal wel iets te vertellen hebben en wanneer mijn dag wat druk geweest is, ik gewoon knik of hm zeg.  Echt luisteren kan je dat niet noemen.

Ondertussen een jaar geleden, had ik even hulp nodig en vroeg ik aan een mede luisterkindwerker of zij naar mijn kind wou luisteren.  Soms is het moeilijk om in functie als luisterkindwerker naar je eigen kind te luisteren.  Iedereen heeft blinde vlekken als het over zijn kinderen gaat en ook die kinderen spiegelen soms dingen die we liever niet zien.  Dus na een aantal dagen kwam de afstemming binnen en welke boodschap wou mijn kind geven, niet alleen naar mij toe, maar ook naar de wereld.  ‘Wanneer luisteren jullie grote mensen nu echt eens naar ons.’ En ja, dat is dan ook de nagel op de kop.  Hoe dikwijls vullen wij al in wat ze willen zeggen of denken we het beter te weten.  Nogal veel denk ik bij mezelf.  Het echt luisteren zonder al beginnen te denken aan een oplossing of zonder al te denken, waar komt dit vandaan.  Dat is moeilijk.  Zeker ook omdat we in ons kind veel herkennen van onszelf en daarbij al die invullingen maken.  Elk kind is anders en is een eigen individu, los van ons.  Als ouders is het niet altijd makkelijk om zo naar ons kind te kijken.  Ze verdienen het nochtans wel.  We zouden ze de ruimte moeten kunnen geven om zichzelf te ontwikkelen tot een eigen persoon, niet ‘dat heeft ze van mij’, of ‘dat heeft hij van jou’.  Nee, dat kind is zichzelf en mag ontplooien waar hij het belangrijk vindt om te ontplooien.  Kinderen zijn waardevol en verdienen het respect dat we zelf ook graag zouden krijgen.

Ook voor mezelf nog een werkpuntje. ;o)


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.