Schaduw

Gepubliceerd op 18 juni 2019 13:12

Schaduw

Iedereen heeft een schaduwkantje, een kantje van jezelf dat je liever niet ziet.  Waar je als mens niet wil naar kijken.  Ook ik heb van die kantjes, en soms zijn er momenten dat die kantjes even uit de schaduw komen, en zich tonen in het licht. En dan denk je, oh nee, daar is het weer.  Je kan op die moment ook kiezen om er naar te kijken, vanop een afstand.  Dan zie je misschien dat het niet zo’n slecht kantje is, of dat het een manier is, iets dat je jezelf aangeleerd hebt om met de dingen om te gaan in het verleden.  Om zelf staande te blijven, om te overleven.  Je krijgt begrip, en zo komt er ruimte, ruimte voor dat stukje waar je in eerste instantie niet naar wilde kijken.  Nu je er anders naar kijkt, zie je het mooie ervan, en dat wat het je brengt.

Een schaduwkantje van mezelf, is dat ik niet goed kan boos zijn.  Ik weet ook niet goed hoe dat moet.  Hoe ben je boos? Voor mij is het een emotie die er niet hoort te zijn.  Kort door de bocht, maar ze brengt me niks en daarom onderdruk ik ze.  Maar die emotie, als een bal onder water houden, vraagt enorm veel van me.  Boos, omdat ik niet mag zijn wie ik ben, omdat ik er niet mag zijn.  Boos om diegene die ik liefhad en die me zo diep gekwetst heeft.  Boos omdat men mij niet wilde horen.  Boos, op mezelf dat ik het laat gebeuren, dat ik niet opkom voor mezelf.  Boos, boos, boos, …

En daar gaat dan die emotie, ze neemt een loopje met me.  De laatste maanden ben ik boos, ik kijk ernaar.  Voel ze en ben ze dankbaar dat ze er is.  Want ook deze emotie hoort bij het leven en moet zeker de ruimte krijgen om er te mogen zijn.

 


«