Een vader met narcisme

Gepubliceerd op 1 januari 2018 20:12

Om het nieuwe jaar goed in te zetten, wil ik alvast een stukje van mezelf blootgeven. Het is een verhaal waar ik even aan gewerkt heb, getwijfeld ook of dit de plaats en het moment is om dit te plaatsen. Nu luisterkind heeft me ook geholpen om in dit stuk duidelijkheid te krijgen, en het heeft me ook de ruimte gegeven om dit helemaal te verwerken. En vooral, een nieuw jaar, een nieuw begin.

Narcisme, ik leerde dat woord maar een aantal jaren geleden kennen.  Na het lezen van het boek ‘voorbij het narcisme’ was het voor mij wel duidelijk, dat ik een narcistische vader heb.  Wat is dit voor mij, iemand die alleen met zichzelf bezig is, die heel egocentrisch is, totaal geen empathie kent en die zijn ego heel hoog in het vaandel draagt.  Een deuk in dat ego kan niet, dus krijgt een narcist tegenspraak dan heeft hij je niet meer nodig, of wil hij je niet meer in zijn buurt.  Een narcist is ook een krak in het verzinnen van verhalen, ze creëren een eigen wereld, waarin zij het slachtoffer zijn.  Door hun charisma en hun overtuigingskracht trappen veel mensen in de val.

Toen ik klein was, was ik me helemaal niet bewust van mijn vaders narcistisch kantje.  Hij was liefdevol en warm.  Hij was wel een afwezige vader, eentje die veel beloofde en weinig waarmaakte.  Heel frustrerend.  Naarmate de tijd verder ging en ik groter werd, keek ik alleen maar meer op naar hem.  Hij vond zichzelf geweldig en kon steeds heel fijn vertellen over alles wat hij deed.  Nu zou ik zeggen, een blazer met een nogal groot ego.  Toch voor mij stond hij hoog op een podium.  Tot de ballon doorprikt werd.  Mijn ouders gingen uit elkaar, hij heeft het bloed onder mijn moeders nagels gehaald.  Zijn nieuwe vriendin kwam bij ons in huis werken, terwijl mijn moeder aanwezig was.  Hij zette ons kinderen ook op tegen mijn moeder door dingen te vertellen die niet waar waren.  Op die moment zag ik dat allemaal niet, hij kon zo overtuigend vertellen.  Toch werden er toen de eerste zaadjes geplant van het in twijfel trekken wat hij vertelde.  De eerste leugens kwamen boven.  En zijn eigen welzijn stond boven dat van mijn broer, zus en ik. 

Naarmate de tijd verder ging, kwam er meer frustratie.  Hij zei het zo, maar deed het anders.  Rekening houden met andere stond niet op zijn agenda.  Hij speelde naar mijn gevoel constant een spel van aantrekken en afstoten, van aanhalen en weggooien.  Zolang je mee ging in zijn verhaal was alles ok. Kwam er weerwoord dan stopte het.  Zo ben ik al snel gaan samenwonen met mijn vriend, nu mijn man.  Het spelletje van aantrekken en afstoten, ging nog een hele tijd door. Mijn vader is zo mondig en heeft charisma, hij krijgt je steeds weer voor zijn kar.  Elke keer opnieuw na een gesprek, was ik zo van mijn melk.  Elke keer opnieuw mezelf bij elkaar rapen en zeggen, wat was dit nu weer. Elke keer helemaal onderuit gaan. Tot ik besliste, dit wil ik niet meer.  Ik voelde ook zoveelste minder ik hem zag, zoveelste minder ik onderuit ging.  Mijn buik vertelde me wegblijven.  Maar dan heb je daar nog je omgeving, die ook allemaal hun oordeel hebben, ‘want ja je vader niet willen zien’ is wel heel hard voor hem.  Ik heb moeten boksen, moeten overleven, zo hard op mezelf moeten terugvallen. Als ‘kind van’ zit je met loyaliteit, ieder kind is loyaal aan zijn ouders, ieder kind wil ook gewoon graag gezien worden door zijn ouders, graag gezien voor wie je bent.  En ja, mijn vader waar ik zo graag bevestiging van had, gaf dat niet.  Hij wou de bevestiging van mij, hij wilde horen dat hij goed bezig was, het lijkt een beetje de omgekeerde wereld.  Dat was het ook. Ik zorgde voor hem, en de moment dat ik besliste van het niet meer te doen, wat heel moeilijk was, kreeg ik van hem en mijn hele omgeving het deksel op mijn neus. 

Mijn grootvader, die ruzie met me maakte, mijn familie die me duidelijk liet voelen dat ze er niets mee te maken wou hebben, alsook nog vele andere.  Helemaal alleen in de wereld, zo voelt het en dan opboksen tegen een vader die verbaal veel sterker is en enorm veel charisma heeft.  Het is een lange, moeizame, innerlijke strijd.  Zelfs nu twintig jaar later blijft het soms moeilijk.  Het is pijnlijk om een ouder te hebben die mentaal spelletjes met je speelt en dat allemaal uit eigenbelang.  Het feit dat hij nog ergens rondloopt en zijn verhaal vertelt blijft soms moeilijk. Nu ongeveer een jaar geleden, kreeg ik te horen dat mijn vader op             1 kilometer van mijn deur kwam wonen.  Dat was weer een hele tijd heel moeilijk.  Ga ik hem tegenkomen?  Hoe ga ik reageren?  Het was weer zoeken, en sterker worden.  Ik zie waarom het nodig is, want ik word er sterker van, en sta weer wat steviger in mijn schoenen.  Toch blijft het zoeken, hoe ga je ermee om?   

Nu kan ik met kracht en uit liefde zeggen dat ik daardoor geworden ben wie ik ben.  En dat is mijn levensweg.  Eerlijkheid draag ik hoog in het vaandel, en directe communicatie vind ik ook belangrijk.  Mensen die narcistisch zijn haal ik er meestal zo uit.  Ik blijf er heel bewust van weg. 

Het heeft ervoor gezorgd dat ik naar mezelf op zoek ben gegaan, dat ik nu heel goed weet wat ik wil, wat belangrijk is voor mij en mijn gezin.  Dat iedereen even belangrijk is.  En dat je voor ieder mens, met zijn waarden en normen, respect moet hebben.

Een aantal mensen ben ik enorm dankbaar en dat is in de eerste plaats mijn man Jef, hij is er steeds voor mij geweest en geloof mij, hij heeft enorm veel geduld gehad, het was nodig.  Mij steeds weer bij elkaar rapen.  Dan mij ma, die ook steeds geluisterd heeft, toch was het voor haar niet makkelijk omdat ook zij in haar eigen proces zat.  En dan mijn nonkel en tante, die me steeds met open armen ontvangen hebben, vooral tijdens de feestdagen, wanneer ik het weer even extra moeilijk had.  Ook mijn broer en zus, omdat we steeds in contact gebleven zijn zonder oordeel.

Narcisme, maakt zoveel stuk, en toch heeft het mij ook heel veel moois in de plaats gebracht.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Peeters Mieke
2 jaar geleden

Valerie, wat een prachtig geschreven, pakkend verhaal. Het geeft een duidelijke weergave van wat narcisme is en wat het met de mensen rondom doet. Ik ben blij dat jij de kracht gevonden hebt , om ervan los te komen. Het zal andere zeker helpen. Hier mag je trots op zijn. Groetjes Mieke

De Roover Myriam
2 jaar geleden

Valerie, hoed af en proficiat met hoe je in het leven staat.